- Gegevens
- Hits: 224
De jeugd van Wippelgem : hoe het allemaal begon …
De fanfare Willen is Kunnen van Wippelgem heeft eigenlijk sinds haar ontstaan in 1869 steeds zelf ingestaan voor haar jeugdopleiding. In 19e en 20e eeuw namen de lokale kosters en leraars van de lagere school meestal deze taak voor hun rekening, heel vaak ook naast hun taak als dirigent.
Dit was niet anders voor onze fanfare, tot het begin van WO I in 1914. Door het uitbreken van de oorlog kwam de werking van de fanfare stil te liggen, en dit tot in 1945 ook de 2e oorlog voorbij was.
Na WO II gaven meerdere mensen binnen de fanfare les aan de nieuwe leden. De toenmalige dirigent, Robert Van Kerckhove, gaf notenleer en zijn onderdirigent, Jozef De Clercq, bracht de jeugd zowel noten- als instrumentenleer bij.
Verschillende van hun eerste leerlingen zijn nog steeds actief in de fanfare, net zoals Jozef zelf na al die jaren nog steeds lid is. Jozefs individuele aanpak was zeer succesvol en gedurende tientallen jaren passeerden alle nieuwe leerlingen bij leraar Jozef. Uit de muzikale lichting van 1960-1970 is zelfs de originele groep van de ‘Lochte Wippelgmenaars’ ontstaan, die de echte ‘Kibbelgem Wirmesse’-gangers onder u zeker zullen kennen.
Eind jaren ’70 gaf Jozef De Clercq zijn ontslag en zocht de fanfare alternatieven om haar jongeren op te leiden , zonder de muziekschool te moeten betrekken. Dit leidde toen immers veelal tot een verlies aan leerlingen voor onze vereniging, ondanks de fanfare’s vele inspanningen.
Ter vervanging stelde dhr. Gustaaf Spiloes voor om klassikaal notenleer te geven maar deze poging strandde vrij snel. Een persoonlijke aanpak was uiteindelijk een heel belangrijk element van onze scholing, een groot punt van onderscheiding ook met de traditionele muziekscholen.
Om aan deze individuele noden tegemoet te komen, boden dirigent, Roni Verbiest, en eerste saxofoniste, Barbara Pieters, zich aan om op zaterdagvoormiddag les te geven in de gemeentelijke jongensschool van Wippelgem. Barbara, ondertussen een professionele muzikante, kreeg zelfs de hulp van haar vriend en trompetist Dirk Haesebeyt. In 1985 trainden ze 5 leerlingen, maar door het kleine aantal moesten ze wel een beroep te doen op andere orkestleden om een optreden te spelen.
Nadat zij door carrièrewendingen de fanfare moesten verlaten, nam Jozef De Clercq – jawel, diezelfde ! – de fakkel weer over, dit keer met muzikante Cindy Claeys aan zijn zijde. Een jonge fluitiste die ook tot beroepsmuzikante uitgroeide, en zelfs nog dirigente van onze fanfare was.
Eerst was het Jozef die het samenspelorkestje dirigeerde, een groep die nu als mooi geheel stukjes kon brengen – bv. op de muziekkampen. Cindy nam ondertussen de lessen notenleer voor haar rekening. Daarna keerden de rollen om en werd het Cindy die het dirigeerstokje hanteerde. De jeugdfanfare bloeide verder uit tot een gevarieerd geheel dat zelfstandige concerten kon verzorgen.
En tussendoor durfde voorzitter Eric De Coninck ook nog eens een leerling bij hem thuis opleiden.
Om deze groeiende werking te financieren werd een jeugdverantwoordelijke aangesteld binnen het bestuur en verklaarde de ‘grote fanfare’ zich bereid mee te sponsoren, daar waar de eigen opbrengsten van de jeugdfanfare zouden tekort schieten. Onze huidige voorzitter Patrick Bernaerdt was de eerste onder de leerlingen die deze taak gedurende enkele jaren waarnam.